TUINTHEMA: Egels

VOOR ANTWOORDEN OP TUINVRAGEN IS GROEN&ZO HET GOEDE ADRES

Egels

Boekenlijst

In 2011 las ik een artikel in de krant over de egelopvang in Warmenhuizen. Onder dat artikel stond dat ze nog tuinen zochten om door hun opgelapte egels weer uit te kunnen zetten. Omdat ik dacht dat onze tuin daar wel geschikt voor is, meldde ik me aan.

Lange tijd hoorde ik niets, maar eind november 2012 kreeg ik een email, dat ze de laatste egels aan het uitzetten waren en of ik vijf egeltjes van drie maanden oud kon plaatsen. Het ging om vier jongens (Klaas, Frits, Sjaak en Gertje) en een meisje (Pukkie).

Van egels weet ik eigenlijk helemaal niets. Toen ik onze tuin aanmeldde, dacht ik aan de tuin in de zomer, met alles lekker groen. En dat er dan een egel kwam, die we onder de heg zouden zetten en dat die egel dan zelf verder zijn ding wel ging doen. Maar de realiteit was toch een beetje anders, zo bleek toen wij ze op gingen halen.

Met vier kattenmandjes en een doosje vertrokken wij zondag 2 december naar Warmenhuizen. Daar aangekomen werden de beestjes uit hun hokje gehaald en in de reismandjes gezet. Ik kreeg ook een zak voer mee, met meelwormen. Hoezo? Nou, het bleek dat dit soort jonge egeltjes nog bijgevoerd moeten worden, in ieder geval tot het voorjaar. Het is maar goed dat wij niet de gewoonte hebben in Spanje te gaan overwinteren….. Ik vroeg voor hoeveel dagen de inhoud van die zak was, en dat bleek een dag te zijn…..

Thuis aangekomen moesten wij een onderkomen zien te vinden voor de pukkies. De takkenwal was wel een goede plek. Ik had een zak hooi gekocht en nadat mijn man onderin de takkenwal om de meter vijf holletjes had uitgeknipt, stopte ik die vol met hooi en daar werden de egeltjes in gezet. Ze leven solitair, dus ieder zijn eigen plekje. Was het nou maar eén egeltje geweest, dan had ik een egelhuisje gekocht, maar ja die dingen zijn 45 euro en dat is voor vijf egeltjes toch wel een beetje erg veel geld.

Dat hooi had ik gekocht omdat het in het weekend daarvoor enorm gestormd had en er naar ik dacht dus weinig afgevallen blad meer lag voor de egels om zelf hun nestje te bouwen. In het boomgaardje lag gelukkig nog wel voldoende blad en ik bedacht me dat wanneer het nu eindelijk eens een paar dagen niet zou regenen en dat blad zou drogen, dat de beestjes dan nog wel wat zouden kunnen vinden als ze ’s nachts een rondje gingen kuieren. Een vrouwtjesegel schijnt iedere nacht 2 km te lopen en een mannetje wel 5 km.

Maar het zat niet mee. Die maandag regende het alweer stevig en daarna kwam er een pak sneeuw. Toen ik een trillend geluidje uit de haag hoorde komen toen ik tegen de schemering het voer bracht, heb ik nog aan de egelopvang gevraagd of dit een klappertandende egel was, maar dat bleek niet het geval. Ik maakte me echt wel zorgen. In de natuur gebeurt het natuurlijk ook dat een egel een laat nest heeft en dat moeders na drie maanden de jongen wegstuurt. Maar Klaas, Frits, Sjaak, Gertje en Pukkie kwamen van een flatje driehoog onder een afdakje in de beschutte tuin van de egelopvang en hadden misschien nog nooit bij volle bewustzijn een grasspriet gezien of van hun moeder geleerd hoe je zelf je eten bij elkaar zoekt. En nu werden ze zonder pardon onder een takkenwal gezet en moesten het zelf maar doen. Het was best al koud en hoeveel tijd hadden ze nou om een warm nestje te bouwen? Niet! Die week hebben we nog een zak stro en een zak hooi tegen de voorkant van de takkenwal gelegd, zodat er in ieder geval materiaal lag wat ze konden gebruiken voor een nestje.

Sinds die 2e december lopen we dus om beurten dagelijks tegen de schemering met een bord eten naar de takkenwal. Elke dag een blik kattenvoer (liefst kipsmaak was ons verteld) met twee lepels pindakaas (dan lusten de katten het niet) en wat havermout erdoor, een bakje water en een paar handenvol ongebrande pinda’s.

Op een gegeven moment maar een oud opstapkrukje over het voer heen gezet, want het was een natte boel buiten met elke dag regen en dan regende het voer ook nat. Elke dag is het bord helemaal schoongelikt (dus als de vogels er al van eten, de egels in ieder geval ook, want een vogel kan geen bord aflikken, toch?). Soms ligt er ook zo’n grappig kommakeuteltje van de egels op het bord.

Maar nu is het gaan vriezen en flink ook. Het schijnt dat jonge egels niet volledig in winterslaap gaan en in december en januari vaak wakker worden. Dan moet er natuurlijk wel wat te eten staan. Maar het eten bevriest. Een paar dagen geleden hadden ze niet gegeten. Overdag waren een paar kraaien (die dit voorjaar in onze kersenboom zijn geboren) en een waterkipje aan het vechten over het voer. De dag daarna was het bord wel weer schoon en leeggegeten. Maar dat bevriezen, ook van het drinkwater is natuurlijk een probleem. Wanneer ze niet hadden gegeten, zo werd ons verteld, kon je stoppen met voeren, want dan waren ze in winterslaap. Maar ja, je weet toch niet wanneer ze wakker worden? Daarom blijven we toch maar elke dag eten neerzetten. Als de egels het dan niet opeten, dan weten andere vogels er met hun snavels misschien nog wat uit te pikken.

Even de egelopvang gevraagd wat een oplossing voor het bevroren eten is. Net nog snel even naar de dierenwinkel gegaan. De egelopvang adviseerde insectenpaté, maar dat hadden ze niet. Dus een pak droogvoer voor egels gekocht en een zakje meelwormen. Als ik dan havermout en meelwormen door de pindakaas roer en daarnaast droogvoer en pinda’s geef, gaat het hopelijk weer lukken. De tip voor het drinkwater was er een beetje suiker doorheen te roeren, omdat het dan minder snel bevriest.

Inmiddels wordt het alweer donker, dus ik ga hun nieuwe viergangendiner maar eens klaarmaken en uitserveren.

Liesbeth Pilon Waarland,
19 januari 2013